Geleid worden door mensen van een lager allooi? Transgenderism onder de loep

Het is van belang in het leven dat je begrijpen gaat dat veel mensen die je bij de hand willen nemen, zelfs onder goede voorwendsels, in feite minder ontwikkeld zijn dan jij.

Ze zien jou te gemakkelijk als hun project.

De "mindere goden" willen ons leiden, en het draait er dan om dat je begrijpt dat jij zelf de leiding bent en neemt.

Als je de verwisseling en projectie van deze valkuil inziet, is deze game over.

Het weggeven van macht is een heel oude. En mensen zijn telkens weer geneigd dat toch te doen.

Waarom?

Vaak uit onwetendheid, soms uit altruïsme, en ook angst voor verantwoordelijkheid, die je zelf zou moeten durven te nemen.

Samenwerking is iets anders dan dit.

Op Aarde kiezen we vaak een rol, om te leren ervaren wat die rol betekent. Het kan een baan zijn of een andere rol die ons dan op weg helpt naar innerlijk inzicht, en als de les klaar is, willen we weer wat anders.

Sowieso zitten we al in een rollenspel, want we worden of als een man of als een vrouw geboren.

Er zijn uitzonderingen, en die zijn nu een thema geworden voor lieden die garen spinnen bij thema's die ze waarnemen in anderen.

Als mensen confused zijn over hun sekse bijvoorbeeld . Leuk daar kun je een nieuwe rol voor maken, joepie.

Dan duw je daar wat op en trekt er wat aan dan gaat er ineens een nieuwe wereld open. Dan willen de verwarden ineens mee doen in een programma of meerdere programma's.

Je laten opknippen naar een andere sekse, wat nooit echt lukt , of je laten implanteren met techrommeltjes. Of god weet wat nog meer!

Verwarde mensen zijn beïnvloedbaar. Net als veel kinderen...

Wat zou Liefde kiezen?

Er is dan een dosis Tough Love nodig. En dat is nu op alle fronten aanvechtbaar.

Ik liep onlangs met Odin en hoorde in de verte gegil van kinderen, zoals meisjes kunnen gillen als ze met elkaar iets spannends aan het doen zijn. Het waren jongens, en ik grapte, "goh ik dacht dat er een stel meiden bezig waren".

Ze voelden zich aangesproken, gingen in conclaaf daarover en toen riep een van hen naar mij , "dat is wel heel zielig om te zeggen".

Dat is het programma van tegenwoordig. Alles wat wat waar is en tough love, is ineens kwetsend en dat had je dan niet mogen zeggen.

In dit geval was het een grapje van mij, lekker speels bedoeld. En ik riep terug, dat alles tegenwoordig zielig is.

Wat dat verder deed weet ik niet, ik ben maar door gelopen.

Het is een groot probleem geworden, dat zieligheidsaspect. Alles is ineens erg en wreed en niet mooi, en kinderen hebben regenboogvlaggen voor het slaapkamer raam.

Vroeger deden we een kwartje in een lucifersdoosje voor de zwarte vriendjes. En wie liep er met het geld weg?..juist.....

Dit is indoctrinatie. Kinderen willen heel graag een betere wereld, ze zijn een reis aangegaan om geboren te worden in een wereld die niet fraai is, en moeten daarin hun eigen weg zoeken, hun opdrachten vervullen. Maar hun moeders willen slechts beschermen, zijn zelf amper gereed om iets te begrijpen van het hoe en waarom van het leven op Aarde.

Dus worden de kinderen overgoten met beschermingsdrift. Ruzie maken mag niet, woorden doen anderen pijn, elke keer dat er gehuild wordt is dat een drama. Het heeft ervan dat de generatie Pluto in Boogschutter ouders, erg dramaqueen- achtig zijn.

Ik zou zeggen chin up! Dat kind moet mogen leren van wat hem of haar overkomt.

Flink zijn dus. Ferm.

Nuchter en gegrond blijven. Elke keer als een jongen een rokje aan trekt wil dat nog niet zeggen dat hij zijn lichaam moet gaan verbouwen. En als een meisje een jongen wil zijn, kan dat een heel andere oorzaak hebben dan wat meteen maar wordt gesuggereerd. Alles leuk en aardig, maar blijf met je fikken van dat lichaam af. Alleen in zeer hoge uitzonderingen is een operatie een weg die gekozen kan worden.

Je hebt je lichaam niet voor niks gekregen, en je mag ontdekken wat het je allemaal kan leren en te bieden heeft. De volgende keer ben je misschien weer wat anders:-) Een kat of een boom of een andere sekse. Who knows?

En het mooie is, dat je altijd kan leren dat de ander of hét andere, ook jij is. Want dat is volgens mij de hoofd les.

Play with it. het is een kans een weg en geen gevangenis.

Helena